در شبی که مشهدالرضا (ع) رنگ دیگری به خود گرفته بود، زائران از ساعات پیش از غروب در بارگاه شمس الشموس گرد آمده بودند؛ برخی تکیه به دیوار داده، برخی بر فرش نشسته و بسیاری نیز ایستاده بودند.

با نزدیک‌شدن لحظات آغاز مراسم، آنچه این شب را متفاوت‌تر از هر سال می‌کرد، هماهنگی شگفت‌انگیز جمعیتی بود که با روشن کردن نور گوشی‌هایشان، آسمان صحن را همچون ستارگانی نزدیک و دست‌یافتنی روشن کرده بودند.

با نخستین نغمه‌های مداحان اهل‌بیت (ع)، عنوان «یا غریب‌الرضا (ع)» در فضا طنین انداخت و جمعیت یک‌صدا به همراهی برخاست.

هیچ‌کس نمی‌خواست حتی لحظه‌ای از این حال خوش عقب بماند. صدای مداح با موجی از نورهایی که در دستان زائران بالا می‌رفت در هم آمیخت؛ گویی هر نور گوشی، سلامی روشن و خالصانه بود به امام مهربانی‌ها.

دقایقی بعد، با بلند شدن صدای نقاره‌خانه، صحن انقلاب یکپارچه شوق شد. زائران که نورهای گوشی را بالاتر گرفته بودند، با هر ضرب نقاره، ذکر می‌گفتند.

در میان جمعیت، کودکان کنار مادرانشان گوشی‌ها را تکان می‌دادند و نوجوانان این لحظه‌های ناب را ثبت می‌کردند.

در میانه این شور و غوغا، هر کس به نیتی آمده بود؛ یکی برای شکرگزاری، دیگری برای حاجت و بسیاری فقط برای تبریک گفتن به امامی که در دلشان خانه دارد.

صحن در نور بود، دل‌ها در شور و فضای حرم سرشار از احساسی مشترک؛ احساسی که تنها در شب میلاد امام رضا (ع) می‌توان تجربه‌اش کرد.

این شب، شب آمدن برای عرض تبریک بود؛ شبی که صحن انقلاب نه فقط میزبان جمعیت، بلکه میزبان قلب‌هایی شد که از سراسر ایران برای یک سلام عاشقانه، گرد آمده بودند.